ّاگر تنهاترین تنها شوم بازهم خدا هست

سلام بهونه قشنگ من برای زندگی
آره باز منم همون دیوونه ی همیشگی
فدای مهربونیات چه مکنی با سرنوشت
دلم برات تنگ شده بود این نامه رو واست نوشت
حال من رو اگه بخوای رنگ گلای قالیه
جای نگاهت بد جوری تو صحن چشمام خالیه
ابرا همه پیش منن اینجا هوا پر از غمه
از غصه هام هر چی بگم جون خودت بازم کمه
دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون
فریاد زدم یا تو بیا یا من و پیشت برسون
فدای تو! نمی دونی بی تو چه دردی کشیدم
حقیقت رو واست بگم به آخر خط رسیدم
رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی
قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی
نمی دونی چه قدر دلم تنگه برای دیدنت
برای مهربونیات نوازشات بوسیدنت
به خاطرت مونده یکی همیشه چشم به راهته
یه قلب تنها و کبود هلک یه نگاهته
من می دونم همین روزا عشق من از یادت میره
بعدش خبر میدن بیا که داره دوستت میمیره
روزات بلنده یا کوتاه دوست شدی اونجا با کسی
بیشتر از این من و نذار تو غصه و دلواپسی
یه وقت من و گم نکنی تو دود اون شهر غریب
یه سرزمین غربته با صد نیرنگ و فریب
فدای تو یه وقت شبا بی خوابی خستت نکنه
غم غریبی عزیزم زرد و شکستت نکنه
چادر شب لطیف تو از روت شبا پس نزنی
تنگ بلور آب تو یه وقت ناغافل نشکنی
اگه واست زحمتی نیست بر سر عهد مون بمون
منم تو رو سپردم دست خدای مهربون
راستی دیروز بارون اومد من و خیالت تر شدیم
رفتیم تو قلب آسمون با ابرا همسفر شدیم
از وقتی رفتی آسمونمون پر کبوتره
زخم دلم خوب نشده از وقتی رفتی بد تره
غصه نخور تا تو بیای حال منم این جوریه
سرفه های مکررم مال هوای دوریه
گلدون شمعدونی مونم عجیب واست دلواپسه
مثه یه بچه که بار اوله میره مدرسه
تو از خودت برام بگو بدون من خوش میگذره ؟
دلت می خواد می اومدم یا تنها رفتی بهتره
از وقتی رفتی تو چشام فقط شده کاسه خون
همش یه چشمم به دره چشم دیگم به آسمون
یادت می آد گریه هامو ریختم کنار پنجره
داد کشیدم تو رو خدا نامه بده یادت نره
یادت میآد خندیدی و گفتی حالا بذار برم
تو رفتی و من تا حالا کنار در منتظرم
امروز دیدم دیگه داری من رو فراموش می کنی
فانوس آرزوهامونو داری خاموش میکنی
گفتم واست نامه بدم نگی عجب چه بی وفاست
با این که من خوب می دونم جواب نامه با خداست
عکسای نازنین تو با چند تا گل کنارمه
یه بغض کهنه چند روزه دائم در انتظارمه
تنها دلیل زندگی با یه غمی دوست دارم
داغ دلم تازه میشه اسمت و وقتی می آرم
وقتی تو نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر
مگه نگفتم چشمات رو از چشم من هیچ وقت نگیر
حرف منو به دل نگیر همش مال غریبیه
تو رفتی و من غریب شدم چه دنیای عجیبیه
زودتر بیا بدون تو اینجا واسم جهنمه
دیوار خونمون پر از سایه ی غصه و غمه
تحملی که تو دادی دیگه داره تموم میشه
مگه نگفتی همه جا ماله منی تا همیشه
دلم واست شور می زنه این دل و بی خبر نذار
تو رو خدا با خوبیات رو هیچ دلی اثر نذار
فکر نکنی از راه دور دارم سفارش میکنم
به جون تو فقط دارم یه قدری خواهش میکنم
اگه بخوام برات بگم شاید بشه صد تا کتاب
که هر صفحه ش قصه چند تا درده و چند تا عذاب
می گم شبا ستاره ها تا می تونن دعات کنن
نورشونو بدرقه پکی خنده هات کنن
یه شب تو پاییز که غمت سر به سر دل می ذاره
مریم همون کسی که بیشتر از همه دوست داره

پر از بهانه ي با تو بودن ميشوم

در اين صداي خسته وشوم گنجشكها

پر از طنين نياز ميشوم

خانه ام پر است وديوار اتاقم گلي

اما بوي بوي خاك نمي ايد

دراين هواي صاف وبي ابر

وپر از ستاره هاي بي درخشش وبي فروغ

دلم تنگ امدن توست

هيچ كسي نيست مسيحاي من

اما من پر از باتو بودن ميشوم

گنجشكها درخت زيتون همسايه رابه غارت برده اند

اما من به اين دزدها به چشم دوست مينگرم

صداي پروازي نمي ايد

ولي دل من پر از اميد پريدن ميشود

ازتنهايي كه نه از بغض نفرت قاليچه هاي لگدمال

دوست دارم بسويت پرواز كنم

صدايي نيست جز صداي حركت ابرها

كه ارام ميروندومي ايند

و من در اين فضاي ارام وپراز صداي سكوت ترانه بارانيت را ميشنوم

 بيا دمي مسيحا ي من

تو بزرگی مثل اون لحظه که بارون میباره

تو قشنگي مثل شکلايي که ابرا ميسازند

گل های اطلسی از دیدن تو رنگ میبازند

تو همون خوني که هر لحظه تو رگ هاي منه

تو مثل خواب گل سرخ لطیفی مثل خواب

من همونم که اگه بي تو باشه جون مي کنه

تو مثل وسوسه شکار يک شاپرکي

تو مثل شوق رها کردن يک بادبادکي

تو هميشه مثل يک لحظه پر از حادثه اي

تو مثل شادي خواب يک عروسکي

تو قشنگي مثل شکلايي که ابرا ميسازند

گل هاي اطلسی از ديدن تو رنگ ميبازند

جدایی از تو را بیش از این  نمی توانم تاب آورم.

مرا پاک و مطهر کن تا از آن تو شوم.

به تو  بیش از جانم عشق می ورزمُ

چنان که نیرو ُتسکین و سرورم را در نام مقدس تو می یابم.

در ظلمت ایامُ نام تو نوری در من  می افروزد 

وهمه راه های را

که پیش رو دارم روشنی می بخشد.

صميمانه پيشم نشستي غريبه

نمي دانم آيا كه هستي غريبه

همان بار اول كه گفتي غريبم

تمام دلم را شكستي غريبه

تو هم مثل چشم هاي بي اشنايم

گمانم غريبه پرستي غريبه

نمی دانم فقط خوب كردي

كه از نارفيقان گسستي غريبه

اگر قصد داري كه تنها بماني

چرا پنجره را نبستي غريبه

سر حرف باز كن،با تو هستم

چرا باز ساكت نشستي غريبه

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره پیچید عطر صد خاطره جوشید

یاد م آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی چند لب جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرورریخته بر آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

تو به من گفتی از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر ان آب نظر کن

آب آئینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با ادگران است

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

از این عشق حذر کن از این عشق حذر کن

به تو گفتم سفر از عشق نه دانم نه توانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم

روز اول که دل کن به تمنای تو پر زد

چو کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

سفر از عشق ندانم

سفر از پیش تو ، هرگز نتوانم نتوانم

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله تلخی زدو بگریخت

اشک در چشم تو جوشید

ماه بر عشق تو خندید

رفت در ظلمت غم آن شب و شب های دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق بیچاره خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم

بی تو اما

به چه حالی

من از آن کوچه گذشتم

بی تو مهتاب شبی .....